یاد امام و شهدا ……………..

           اماما روزی که پروبال فرشته مانندت را از سرمان گرفتی و ارزانی پرنیان آسمانی کردی ؛ شاید میدانستی لیاقت همراهیت را نداریم ولی دل علی زمان را چه کنیم که چون تو خون است ، امید آنکه به خود آییم.

اماما:

لذت حضور عندالرب گوارایت|

……………………………….

باز هم شهر بی شهردار

امروز کاشمر تگرگ اومد خیلی ها نگران از محصولات کشاورزی و بعضی نگران اتول های نازنین خود. برخی هم نگران اینکه نکند این تگرگ باعث ریختن سر درختی های آنان شود چون حد اقل 6 ماه است که کاشته اند و یکباره همه ی رشته ها پنبه می شود. ولی ظریفی صاحب ذوق می گفت : ای بابا درست است که دیگران کاشتن اینها خوردن ، حال چه میشود باز هم اینها بخورن و دیگران بکارن. تازه برخی ها که هم میکارن هم می خورن ، واقعا خسته نباشند ولی برخی دیگر لااقل از کاشته ی دیگران بخورن نه اینکه دست در کاسه و مشت در پیشانی طرف.

بگذریم :

    آخرش این همای سعادت پر کشیده از میز 7 نفره ی ویلا روی سر کدام صاحب کمال خوش اقبال خوش خط مهندس صاحب قلم خوش فکر حرف گوش کن بی طرف ……….خواهد نشست ؟ خدا داند و بس ، البته آن ظریف می گفت هرکی نداند یک نفر از آن 7 نفر ویلا می داند

 ( پیدا کنید هندوانه را )

آهای مریخی ها ، صدای شما زودتر به خدا میرسد ، نوای ما را هم برسانید از زمینی های این شهر که امیدمان نیست مگر افلاکیان .

اندر حکایت انتخاب ))ش ه ر دار   ک ا ش م ر((

مور و زنبور

وقتی زنبوری موری را دید که به هزار حیله، دانه به خانه می کشید و در ان رنج بسیار می دید و حرصی تمام می نمود او را گفت ای مور این چه رنج است که بر خود نهاده و این چه بار است که  اختیار کرده ای ؟ بیا تا مطعم و مشرب من بینی که هر طعام که لذیذ تر است از من زیاد نیاید و  به پادشاهان نرسد . بر مرکب هوا سوارم و میان چون ترکمانان یغما بسته و  نیزه ی  سر تیز نیش را به جگر خصمان  زهر آب داده.

انجا که خواهم ، نشینم و انجا که خواهم روم . پس بپرید و به دکان قصابی بر مسلوخی نشست و قصاب کارد به دست بزد و او را دو پاره کرد و بر زمین افتاد.

   مور بیامد و پای او را بگرفت و می کشید زنبور گفت مرا به کجا می بری؟

مور گفت (( هر که به حرص به جایی نشیندکه خود خواهد، به جائیش کشند که خود نخواهد ))

و اگر ( ع ا ق ل) یک نظر در این کلمه تامل کند از مواعظ جمله واعظان مستغنی می گردد.

.................... واما

من به یاد می آورم ، من می پذیرم ، من متحول می شوم ، من تصمیم می گیرم ، من جان بر سر باور می گذارم ، من مطالبه می کنم ، من می ایستم و از نو می سازم ، من بر اساس باورها و ارزش های آرمانی ..............  پس من هستم !!؟؟

همه ی این خواستن ها و توانستن ها ، همه ی این عمل کردن ها ، نشانه هایی است که آدمی را از دیگر مخلوقات عالم مجزا می کند . آماده ی پذیرش مسئولیتی می سازدش که آسمان و زمین و کوه و صخره از قبول آن سر باز زدند، پس پیش از آنکه بخواهیم و انتخاب کنیم ، قرعه ی فال آدم شدن و انسانیت به نام ما دیوانگان فرزانه زدند . (( این آدم شدن ، نهادی است که گزاره های ناگزیر در پی دارد ))

   واژه ی مسئولیت ارزش دارد و مشتقات آن به کرات در سو ره های صافات

 (24) احزاب (15) اسراء ( 34و36) و فرقان ( 16) به معنی مورد سئوال و باز خواست قرارگرفتن آمده است.

پس مسئولیت داشتن یعنی اینکه صاحب اختیار باید در برابر نتایج کارش پاسخ گو باشد. امکان دارد احساس مسئولیت در مقابل کار ،  منبع درونی یا بیرونی داشته باشد  ( قوانین و مقررات یا باز خواست دنیوی و اخروی ) .................

حالا :

        آیا در قبال هرگونه پذیرش مسئولیتی نباید انتظار پاسخ گویی داشت ؟

     یادمان باشد که در کوله بارمان ارزش هایی قرار دارد که به ضرب آن ها قریب به سی سال است که به راه افتاده ایم ، پس درست بیندیشیم ، درست بگوییم ، و به درستی به آنچه می گوییم عمل کنیم و درست تر انتخاب کنیم ............... و یقین داریم که سکان داران صاحب رای ویلا ، نسبت به انتخاب خود  نه تنها احساس تعهدبیرونی بلکه تعهد درونی نیز دارند.

چراکه هر سال هنگامه ی مفاصا ....

سلام هم نوا

امروز جشنواره تئاتر دانش آموزی بود . رفتم کانون تا کارارو ببینم ، خودمو دیدم توی دهه ی 70تا 80 سالن یکپارچه واسه ی دیدن کارای دانش آموزیم کف می زدن.

ف مثل فلسطین – روایت رویش – روایتی از این ولایت – بچه های پردیس – اولین بازی – ورطه – دیو سیاه تنبلی –

بچه ها شماهام قول بدین -  و......

امروز دلم واسه ی غربت تئاتر دانش آموزی سوخت.

JLJLJKKLJLJL

توی درگیری کارای روزانه خوندن چند صفحه کتاب خیلی می چسبه

یه مطلبی می خوندم با این عنوان : توی زندگی دنبال کسی نگرد که بتونی باهاش زندگی کنی ، بلکه دنبال کسی بگرد که نتونی بدون اون زندگی کنی

( شکسپیر)

هر چی فکر کردم دیدم بدون بی بی گل نمی تونم

{{{{{{{{{{

خوشحالم که گوشه ای دنج برای سخن گفتن پیدا کردم

دوستی می گفت می دونی راز ریز چشمی ژاپنی ها چیه؟

گفتم نه !

گفت : استادی می گفت : شاید ریز چشمی ژاپنی ها باعث شده که اونا ریزتر ببینن و دقیق تر بنگرن، جزئی ترین پیشرفتارو بسنجن ، راهای کوچیک رو امتحان و شکست رو به واحد های کوچیک تر تبدیل کنن و در گروه های کوچیک اونارو حل کنن !

اون می گفت : استادم آدمارو به چند دسته تقسیم می کرد:

- تعدادی میگن : کاری می شه و انجام میدن.

- تعدادی دیگه میگن: کاری نمی شه و اقدام نمی کنن.

- تعدادی نیز نه خود کار می کنن و نه اجازه می دن دیگران کاری بکنن.

حالا من جزو کدوما هستم باید فکر کنم

             ñññññññññ                                      

لاله ی این چمن آلوده ی رنگ است هنوز

سپر از دست میندازکه جنگ است هنوز

ره دراز است سبکتر بشتابیم ای دوست

خصم بیدار است ، یک چشمه بخوابیم ای دوست

اگه باور کنیم ایرانی هستیم و بیش از سه هزار سال سبقه ی تاریخی و اگه باور کنیم باورهامونو ، دیگه چه باک که دشمن کیه و از کجا اومده ! مهم باور ایرانی است .

اگه باور کنیم که این میزا وپستا ، چند روزن و به هیچکی وفا نکردن ، بعدش می تونیم تو روی مردم نیگا کنیم و سرمونو بالا بگیریم

نه هرکه تکیه به میزی زند هنرمند است

که میز پست و ریاست به نامه ای بند است